Mens en Samenleving: ‘Ik heb hét stuk van de buurt’

Dedemsvaart - Een nieuwe vormgeving, een nieuwe rubriek. Vanaf deze week verschijnt in de Dedemsvaartse Courant de rubriek ‘Mens en samenleving’: waarin Dedemsvaarters vertellen over de hoogte- en dieptepunten uit hun leven, terugblikken op het verleden en vooruit kijken naar de toekomst. Deze week: Hans (70) en Klaasje (69) Heering.

Ze ontmoetten elkaar in 1967 tijdens een dansavond in St. Vitus in Dedemsvaart en zijn sindsdien onafscheidelijk. Hans en Klaasje genieten nog als ze aan het moment terugdenken. ‘Ik was een weekend thuis, bij mijn ouders.

Ik werkte in Amsterdam als telegrafist in een prachtig kantoor aan de Nieuwezijds Voorburgwal. Ik zag haar staan op de dansavond en kende Klaasje wel van gezicht. Ze was echt hét stuk van de buurt. Ik was een bescheiden jongen, maar sloot toch een weddenschap af met mijn broer. Om een glaasje appelsap zou ik aan haar vragen of ze met me wilde dansen’, vertelt Hans.

Klaasje zei geen nee. Ze lacht er hard om. ‘Ik vond het wel een leuke jongen. Heel anders dan de andere jongens in Dedemsvaart. Hij kwam hier niet vandaan en werkte in Amsterdam. Dat alleen al was bijzonder.’ Dat Klaasje een echt buitenmens is en dus niet mee wilde naar Amsterdam, was voor Hans geen probleem. ‘Ik had het er meer dan voor over. Klaasje houdt van buiten zijn en de bossen. Een dag Amsterdam vindt ze leuk om te winkelen, maar om er te wonen? Nee, dat vindt ze veel te druk.’

‘Hippie’ kleding

Hans zocht werk in de buurt en kwam in Zwolle terecht bij AMRO Assurantiën. In 1971 trouwden ze. ‘Op een onvergetelijke manier. In ‘hippie’ kleding, want toen waren we allebei zo. Ik had een rode jurk aan met een split vooraan en een hot pants eronder. Heel gedurfd, maar ik maakte me nooit ergens druk om. Hans droeg een corduroy broek.’ Om een goed beeld te krijgen halen ze het boek uit de kast in de woonkamer. ‘Dit is zo leuk om terug te zien’, vertelt Hans terwijl hij de bladzijden omslaat. ‘Het is lang geleden, maar ik weet het nog als de dag van gisteren.’ Klaasje knikt. ‘Het was zo opzienbarend dat we zo gekleed waren, dat er nu nog steeds over wordt gepraat.’ Inderdaad zien ze er prachtig uit. Klaasje wijst naar de split in haar jurk. ‘Geweldig of niet? Zelfs nu zou dit nog gedurfd zijn!’

Het echtpaar kreeg drie dochters: Olga (46), Susan (44) en Judith (39). ‘Op 26 februari 1979 kregen we een zoon, Eelko, alleen heeft hij maar 12 uur geleefd. Ik had een infectie in de baarmoederhals en daardoor kreeg hij longontsteking. Eerst ben je blij en even later hoor je dat je geen aangifte hoeft te doen bij het gemeentehuis omdat het niet goed gaat.’

Achteraf

Als ze er in het ziekenhuis eerder achter waren gekomen, was het te behandelen geweest, dat is het wrange. Hans en Klaasje zijn realistisch. ‘Dat is allemaal achteraf’, zegt Hans. ‘Ik zei toen hij geboren werd: volgens mij is hij verkouden. Maar vroeger waren ze lang niet zo ver als nu. We hadden twee gezonde kinderen en moesten verder, ook al is het zo hard op dat moment.’ Een paar maanden later was Klaasje zwanger van Judith en na de bevalling hebben ze haar meteen gecontroleerd in verband met de voorgeschiedenis. Gelukkig was alles goed.

Op 28 februari 1979 werd Eelko aangegeven bij de burgerlijke stand in Zwolle. Hij was toen niet meer in leven en om die reden werd hij niet geregistreerd. Dankzij een recente wetswijziging kan hij alsnog in de Basisregistratie Personen (BRP) worden opgenomen. Dinsdag 26 februari – exact 40 jaar na zijn geboorte – lieten Klaasje en Hans hun zoon alsnog registreren.

Het echtpaar is trotse opa en oma van 8 kleinkinderen. ‘De jongste is nog geen jaar, de oudste 15. Ze wonen allemaal in Dedemsvaart, dus gelukkig zien we ze vaak.’ Gepensioneerd zijn betekent vaak ook dat je het heel druk hebt en dat geldt ook voor Klaasje en Hans. Hans schrijft veel. ‘Ik heb moeilijke periodes meegemaakt toen ik nog werkte. Ik ben overspannen geweest en heb een heftige burn-out gehad. Ik heb toen heel veel van mij afgeschreven en dat heeft geleid tot bijna 200 A4-tjes tekst. Ik zou er een boek van kunnen maken, maar daar ben ik nog niet uit. Daarnaast schrijf ik regelmatig voor mijn voetbalclub SV Dedemsvaart en word ik met enige regelmaat gevraagd om een persbericht te schrijven. Veel instanties weten mij wel te vinden als er iets op papier moet komen.’

Ontelbare verhalen

Ook voor carnavalsvereniging De Venekloeten zet hij zich in. Hij schreef ontelbare verhalen voor de jaarlijkse carnavalskrant Kloetenvaria en hij schreef dit jaar zelfs het boek 44 jaar De Venekloeten, dat op 9 februari is gepresenteerd. Na al die jaren wil ik eigenlijk stoppen als Hofschrijver. Een opvolger heeft zich aangediend en ik hoop dat die de pen van mij gaat overnemen.’

Klaasje wandelt en fietst veel. ‘In de winter wandel ik meestal. Eigenlijk veel in en rondom Dedemsvaart en Balkbrug. De omgeving is hier zo mooi. Ik ben geboren in Balkbrug en kan daar geweldig genieten. Lekker wandelen in het bos, er is niks mooier dan dat.’

En of ze nog tijd hebben om dingen samen te doen? ‘Genoeg! We gaan vaak samen naar concerten. Zaterdag staat Ralph de Jongh op het programma’, vertelt Hans. Klaasje haalt haar neus op. ‘Daar ben ik dan weer niet zo weg van. Daarom gaat hij ook met onze schoonzoon. Harry Muskee, die vinden we allebei geweldig. We hebben zoveel concerten van Cuby & the Blizzards meegemaakt. Voordat ik Hans ontmoette ging ik al naar concerten van die band. Dat hebben we daarna voortgezet. We kunnen intens genieten van muziek.’

Ook aanmelden voor deze rubriek? Mailen kan naar dedemsvaartsecourant@ndcmediagroep.nl