Plaat voor je kop
Door Wouter Bessels

Lowlands 2018 voor je kop - vrijdag

Wie Lowlands vrijdag betreedt, beleeft even een déjà vu moment. 'Oh ja, sinds vorig jaar is het terrein opnieuw ingedeeld!' Tentjes dichtbij de ingang, de grote nieuwe Bravo die aan de rechterkant gelijk opduikt en veel meer ruimte rondom de podia. Het bevalt opnieuw prima. Lowlands was vroeg in de middag al in volle gang en dat met het beste festivalweer dat je je kan wensen.

Over déjà vu gesproken en laten we gelijk met het grote werk beginnen: maar liefst drie acts in de grote Alpha-tent zijn terug van weggeweest. De La Soul, The Wombats en de onvermijdelijke De Jeugd van Tegenwoordig. Oldskool hiphoplegende De La Soul is na 18 jaar terug op Lowlands en trapt even voor twee uur af met zijn happy hiphop. Verwacht geen politieke statements of vieze woordjes: nee, De La Soul legt continu het accent op de muziek en de vloeiende raps, waarbij met name de blazerssectie in het oog springt. Dit zou zo op North Sea Jazz kunnen en dat is ook eerder deze zomer gebeurd. Prima opener, maar het publiek reageert nog wat lauwtjes. Ligt het aan het vroege tijdstip op de dag? De vlam slaat niet echt in de pan.

 

The Wombats

Voor The Wombats was het tien jaar geleden geen kwestie van nagelbijten, maar gaan voor de overwinning op het toppunt van zijn doorbraak. Het Engelse trio laat vrijdag zien dat ze nog steeds glanst, rockt en vol energie met de pakkende Britpop de Alpha mee laat zingen én dansen. En ‘Let’s Dance To Joy Division’ is nog steeds zo aanstekelijk als 'Take Me Out' van tijdgenoten Franz Ferdinand. Als daarna De Jeugd van Tegenwoordig aan hun zoveelste Lowlands-optreden beginnen is er even die verwarring: begint de club nou écht gelijk met 'Watskeburt!?'? Een verrassend begin, waarna de hiphoppers flink uit hun vaatje tappen, onder toeziend oog van tienduizenden toeschouwers. Opnieuw ligt de Alpha en Lowlands aan de voeten van Faberyayo, Vjeze, Willie Wartaal en Bas Bron.

Bazart

Het Vlaamse vijftal Bazart heeft dat al eerder op de middag ondergaan. De veilige indiepop vol sfeervolle toetsen wordt de bomvolle Bravo overtuigend ingeslingerd. Mathieu Terryn zingt in prachtig Vlaams en heeft een persoonlijke stem, zelfs op het romantische af. Gunt veel zwoele blikken naar de eerste rij. Na een kwartiertje is de glans er bij Bazart al grotendeels van af en begint de muziek in herhalingen te vallen, onder aanvoering van hun nieuwe single 'Grip'. Eefje de Visser doet later in de set nog een gastoptreden, maar microfoonproblemen gooien helaas roet in het eten.

Ook meer dan overtuigend toont Rolling Blackouts Coastal Fever zich in de India. Een wervelend optreden van de Australiërs vol indiepop met invloeden uit de gloriejaren van punk, folk en zelfs surf. De groep is op haar best tijdens mooi opgebouwde solo’s vol avontuur en diepgang. En tegelijkertijd blijven de liedjes scherp en gefocust.

The War On Drugs

Dat laatste zit The War On Drugs aan het begin van de avond in de Alpha danig in de weg. Het veelal rechtlijnige materiaal van het recente album 'A Deeper Understanding' tonen in hun live-uitvoeringen bijna geen verschil met die op het album. Alles blijft op de vlakte, maar het toetsenwerk van Robbie Bennett geeft de muziek net die kleur die ze nodig heeft. Wat dit keiharde optreden speciaal maakt: de ondergaande zon houdt continu het podium in het vizier, terwijl een ovale vorm aan licht de musici op het podium zichtbaar houden. Die combinatie is schitterend. Dat zien ook een hoop oudere Lowlanders; wat dat betreft een heel ander plaatje dan een paar uur eerder bij Lauv in de India, waar veel ‘meisjes die hun eerste Lowlands beleven' de eerste rijen bezetten.

 

Nils Frahm

Voor de grote verrassing van de dag zorgt Nils Frahm. De Duitse toetsenist heeft in de Bravo twee ‘hoekjes’ van allerhande piano’s, synthesizers en randapparatuur opgezet. De beweeglijke Frahm heeft er zin in en start een paar minuten te vroeg op harmonium en kinderpiano. Langzaam bouwt hij zijn set op, met af en toe een adempauze om wat knopjes te drukken. ‘Sorry to keep you waiting, I hope it’s worth it’, kondigt hij bijna nederig aan. Steeds meer raakt de bijna volle tent in de ban van zijn minimale klanken, vol Eno-achtige structuren en volle melodielijnen. Dat vergt nogal wat concentratie en soms ontbreekt ook de samenhang in zijn muziek, maar iedereen kijkt en luistert ademloos toe. Soulvol spel op de Fender Rhodes elektrische piano wordt afgewisseld met koren uit de Mellotron.
Na een half uur draait hij zijn modulaire sequencer wat verder open en komen de diepe bassen en ritmes wat meer aan bod. Zijn vleugel blijft onaangeroerd, tot de laatste tien minuten. Met een vliegensvlugge solo maakt hij die afwezigheid in een klap goed. Daarna een sfeervol adagio tot slot. Tussen alle hiphop en gitaren biedt het optreden van Nils Frahm een welkome afwisseling en dat als een groot succes de boeken ingaat. Via driemaal een uitverkochte Paradiso, zijn optreden op Down The Rabbit Hole en nu Lowlands is zijn volgende Nederlandse halte volgend jaar februari de Afas Live. Een muzikaal warm bad als vooruitzicht.

Gorillaz

Wat ook dit jaar weer opvalt: de meeste podia op Lowlands puilen flink uit. Zo is de Lima te klein voor Cabbage, staan ver rondom de Heineken de ogen gericht op de rapsensatie Little Simz en is er ook bij Alpha-afsluiter Gorillaz geen doorkomen aan, net als bij de verrassend in de X-Ray geprogrammeerde Eefje de Visser die een volwassen en interessant solo-optreden vol elektronica aflevert. Anderzijds vult Protomartyr de India maar voor een derde en staat Blaudzun laat op de avond in een halfvolle Heineken te spelen. Dat heeft Johannes Sigmond niet verdiend, aangezien hij met een bataljon goed ingespeelde musici om hem heen goed op dreef is - met afsluiter 'Mud' als ultieme climax.

Tegelijkertijd komt, ziet en overwint Damon Albarn met zijn Gorillaz. Met een keihard ‘Hello’ tovert hij Lowlands om tot een grote dansvloer, onder begeleiding van een soepel spelende groep en prachtige visuals. De ultieme crossover, ook muzikaal. lbarn zoekt continu contact met de tent en ook stukken van de recente cd The Now Now pakken live avontuurlijk uit. Zoals verwacht doet Little Simz - net als op de genoemde cd - een gastoptreden, duikt verrassend genoeg De La Soul ook nog even op en volgt in de vorm van een kort stukje 'Natural Woman' nog een eerbetoon aan de afgelopen donderdag overleden Aretha Franklin. Een typische afsluiter en als headliner maakt Gorillaz goed gebruik van die plek als hoofdact.

Tot slot nog even gekeken bij CHRISTEENE in de X-Ray. Provocerend en letterlijk en figuurlijk met de billen bloot. Bijna op het perverse af. De lol is er voor velen als snel af en de tent druppelt na aanvang van deze circusact steeds leger. Toch nog maar richting Gorillaz, moet men hebben gedacht.

Dat maakt Lowlands vrijdag tot een dag vol vooral hip hop en gitaren. Met een behoorlijke vleug elektronica. Morgen gaan we redelijk retro, funk en wachten ook De Staat en N.E.R.D.. Een zaterdag vol keuzes maken!

Tot morgen, tot Lowlands!